db_connect: included stuff. RPGstation, dé Nederlandse RPG resource - [Next Station: RPGstation]

The Legend of Zelda: The Wind Waker

geschreven door Eagle
Eagle

Screenshot 1
Screenshot 2
Screenshot 3

Developer: Nintendo Platform: Gamecube
Boxart
RPGstation score
7,7
Verhaal 7
Graphics 9
Geluid 9
Gameplay 7,7
Houdbaarheid 7,5

Een spel dat veel stof heeft doen opwaaien. De ene fan vond de nieuwe cell-shaded stijl vreselijk, terwijl de andere fan deze verafgood. Ik behoorde tot de eerste groep toen ik de eerste screenshots van dit spel voor mijn ogen zag. Een Zelda-fan in hart en nieren, maar desondanks besloot ik dit spel niet te kopen. “Hoe kon dit ooit een goed spel worden?”, vroeg ik mijzelf af. “De sfeer van dit spel kan nooit zo goed worden als in A Link to the Past, laat staan als die van Ocarina of Time.” Het was een verrassing dat ik dit spel voor een zeer aantrekkelijke prijs te koop zag met als gevolg dat ik het toch in huis haalde.

Er was ooit een wereld vol met hoop en voorspoed. Daarin bevonden zich vele volkeren zoals de Goron’s in de bergen, de Kokiri in de bossen en het woeste woud en de Hylian in hyrule met het daarbij gelegen kasteel: Hyrule Castle. In dit land bevond zich een grote gouden kracht, waarmee men de hele wereld kon regeren. Een kwaad persoon genaamd Ganon wilde deze macht voor zichzelf hebben en dat lukt hem. Jarenlang had hij over de door duisternis verzwolgen wereld geregeerd. Totdat er een jongen verscheen. Deze jongen had door tijd en ruimte gereisd om het zwaard der kwade afwering te verkrijgen. Het lukte hem met de hulp van de 6 sages om Ganon voor altijd te verzegelen in het gouden rijk; hetzelfde rijk waarin de gouden macht altijd heeft gelegen.
Deze jongen is sindsdien bekend als de “held der tijd”. Helaas verstreek de tijd en verdween deze. Plotseling begon er een kwade wind door het land te suizen en leek het erop dat Ganon weer terugkwam. De mensen hoopten dat de geschiedenis zich zou herhalen en dat er weer een held zou opstaan. Dit gebeurde niet en uiteindelijk ging men bidden tot de goden in de hoop dat zij iets zouden doen.

Tot de dag van vandaag weet niemand wat er is gebeurd met dat volk… Maar de legende van de “held der tijd” leeft nog steeds…
Het is dan ook een gebruik op een bepaald eiland geworden dat als jongens dezelfde leeftijd bereiken als de “held der tijd”, dat deze dan 1 hele dag mogen rondlopen in dezelfde kleding als hem. Dit doen ze in de hoop dat deze jongens dezelfde moed krijgen als hem en dat zij het ook aandurven om monsters en ander gespuis te verslaan.
Zoals veel mensen weten zit het verhaal van de Zelda-spellen altijd vol met ogen en haken. Dat neemt niet weg dat het wel altijd erg plezant is om dit te ervaren. Zoals gewoonlijk is het in dit spel het doel om bepaalde voorwerpen te verkrijgen en dat doe je door verschillende monsters te verslaan met de dungeons die daar altijd aan voorgaan.

Dan komen we nu aan op een belangrijk kritisch punt van dit spel. Mensen die de vorige delen uit deze serie hebben gespeeld weten wel ongeveer dat de dungeons altijd prachtig in elkaar zijn gezet. Op één of andere manier lopen ze perfect in elkaar over. Het werd nog beter toen OoT werd uitgebracht. De puzzels konden nu alle richtingen opwerken. Van links naar rechts, van boven naar onder. Ik had verwacht dat Nintendo nu met iets nieuws zou komen. Helaas werd dit maar gedeeltelijk ingelost. In het begin was het nog wel leuk, maar al gauw kreeg ik het gevoel van “been there, done that”. Vooral de moeilijkheidsgraad qua puzzels en bazen liggen op een dusdanig laag niveau.
Er zijn enkele nieuwe features aanwezig zoals nieuwe wapens die je ook weer op een hele aparte manier moet gebruiken waarmee ook weer nieuwe puzzels werden bedacht. De leukste feature van dit spel vind ik nog het gebruiken van 2 personages in een dungeon. Dat vond ik toch zo leuk gedaan! Hierbij moet je beide personages gebruiken om bepaalde puzzels op te lossen. Dit werkt zeer goed, is net zo goed uitgewerkt maar het is erg jammer dat dit alleen voorkomt in 2 van het totaal van 6 dungeons in het hele spel, inclusief de final dungeon...
Ik moet dan ook eerlijk zeggen dat als ik afga op de dungeons dat de nadelen zwaarder wegen dan de voordelen…
Weliswaar zijn de controls weer goed uitgewerkt, zoals we gewend zijn. Ze zijn ook grotendeels hetzelfde als in OoT met als enige verschil dat het vechten veel vloeiender gaat. Ik kreeg vaak het gevoel dat ik volledige controle had over mijn zwaard wat erg prettig is tijdens het vechten.

Ohke, hoe zit het met die uitgestrekte wereld? Iets wat altijd leuk is: het zoeken naar geheimen die hier en daar verstopt zijn. Het is beter om het gelijk te zeggen: er is nu geen vaste land om te verkennen. De wereld van dit spel is verdeeld in een hele grote zee met de daarbij behorende eilanden waarop of eilandbewoners wonen of een dungeon te vinden is. Als het spel begint duurt het niet gauw voordat je een eigen bootje krijgt waarmee je zelf de wereld kan verkennen. Helaas geen Epona deze keer. Dit zorgt er wel voor dat je een andere speelervaring krijgt dan elk ander spel uit de serie.
Voorbeelden van een andere speelervaring is dat je kan gaan schatzoeken m.b.v. een bepaald item. Waar je in OoT golden skultula’s kon verzamelen, kan je nu op zoek gaan naar schatkaarten. Deze vind je overal in kistjes, zowel in dugeons als buiten dungeons. Als je je eigen scheepje hebt, dan krijg je een wereldkaart die is verdeeld in 36 vakjes. Elk vakje kan je laten intekenen door een vis die zich altijd bevind in de buurt van het land van dat vakje. Als deze eenmaal is ingetekend, dan kan je deze vergelijken met elke gevonden schatkaart. Komen ze overeen? Dan kan je erheen varen en de schat opvissen.
Op deze manier kan je op zoek gaan naar rupees, maar het is ook één van de manieren om een piece of heart te verkrijgen waarmee je weer je hartjes kan aanvullen.

Ik moet toegeven dat dit in het begin erg leuk was om te doen. Het was volledig nieuw en iets wat ik nog nooit eerder had gezien in de serie. Normaal moet je namelijk tig bosjes omhakken wil je rupees vinden. Nu moet je er echt naar gaan vissen. Het is alleen jammer dat naarmate je dit meer doet, het steeds saaier wordt. Er vindt weinig variatie plaats. Nog erger wordt het als je bent aangekomen op het punt van het spel waarop je persé op zoek moet gaan naar bepaalde items in deze grote zee. In totaal moet je 8 items vinden en van alle 8 was er maar 1tje waarbij ik echt plezier had om op zoek te gaan naar dit item.
Nu ontstaan er ook gelijk een paar brandende vragen: waarom heeft Nintendo zo weinig moeite gestopt met het zoeken naar deze 8 items? Ze hadden gemakkelijk deze 8 items in een dungeon konden stoppen en er een uitgebreide waterdungeon van maken. Ook in het begin hadden ze met gemak een extra dungeon kunnen neerzetten.

Erg jammer allemaal, want tot mijn grote verbazing het spel heeft wel datzelfde magische tintje. De muziek is gewoon overweldigend goed in elkaar gezet. Het is jammer dat de echte aloude bekende themesong gedeeltelijk aanwezig is, maar de overige muziek maakt dit grotendeels goed.
En als laatste de graphics. Iets wat vele mensen verafgoden. Ik verafgood deze grafische stijl tot op heden niet, maar ik heb er wel respect voor gekregen. Het ziet er allemaal kleurrijk uit en die typische Zelda-sfeer is duidelijk aanwezig. Dit komt mede door deze aparte tekenstijl.

Ik ben enigszins wel teleurgesteld door dit spel. Ironisch alleen dat hetgeen waarvan ik dacht dat totaal niet aanwezig zou zijn, die typische Zelda-sfeertje, overduidelijk aanwezig is. In potentie zijn er een paar superleuke ideeën aanwezig. Het is alleen jammer dat Nintendo zo weinig moeite heeft gestopt in dit spel. Iets dat op te merken is aan het aantal dungeons en de langdradigheid van sommige geheimen. Het spel is niet alleen teleurstellend voor de alledaagse gamer, maar zelfs ook voor een Zelda-fan! Ik hoop echt dat Nintendo veel meer moeite gaat doen met het vervolg van dit spel, want anders zie ik de toekomst grimmig in.

Voorpagina - Meer Reviews