db_connect: included stuff. RPGstation, dé Nederlandse RPG resource - [Next Station: RPGstation]

Dark Chronicle

geschreven door Mois the Moogle
Mois the Moogle

Screenshot 1
Screenshot 2
Screenshot 3
Screenshot 4

Developer: Level 5 Platform: Playstation 2
Boxart
RPGstation score
5
Verhaal 4
Graphics 8
Geluid 7
Gameplay 5
Houdbaarheid 6

Dark Chronicle (Dark Cloud 2), het vervolg op een van de eerste RPG?s op de Playstation 2. Deel 1 was niet echt spectaculair te noemen maar omdat het een van de eerste rpg?s op de ps2 was kon het erger. Het eerste deel kreeg voornamelijk klachten op het gebied van gameplay, dat het te eentonig was. Eens kijken hoe ze dat nu aangepakt hebben.

Het verhaal gaat over een bakvis genaamd Monica die terug in de tijd reist en Max ontmoet. Samen gaan ze proberen de wereld te redden van een gemene koning uit de toekomst. Dit moeten ze zien te voorkomen om dingen te veranderen in het heden. Zo reizen ze de hele wereld rond en ontmoeten ze allemaal vriendjes en vijanden. Dit klinkt misschien erg duf en dat is het ook. Ik heb al mijn kosmische krachten gebruikt om nog iets zinnigs te maken van de hele travestie die je tijdens dit spel voorgeschoteld krijgt. Er gebeurt in dit spel helemaal niets wat geen 5 keer eerder in een spel voorgekomen is.
Vaak hebben rpg?s - of spellen in het algemeen - met een suf verhaal wel weer leuke personages. Kijk maar naar titels als Lufia 2 en Grandia 2. Helaas zijn de dialogen niet interessant genoeg om naar te luisteren of te lezen. Ze geven geen van de personages ook maar iets van diepgang.
Een klein voordeel is dat je het merendeel van de verhaaltjes met een druk op de knop kan skippen.

Totaal anders zijn de graphics. Die zijn oogverblindend. Dark Chronicle maakt gebruik van cell-shading en doet dat goed. Het spel heeft een beetje een kiddie-look die wel past bij het verhaal. De omgevingen zijn groot en gedetailleerd en de stad geeft je het gevoel dat het echt een grote stad is. Bijna elk huisje ziet er van buiten iets anders uit met behulp van bordjes, plantjes, gordijnen en dergelijke. Ook de binnenkant van een huis/winkel is goed gedetailleerd. Ik vond het zowaar leuk om rond te lopen in de grote stad en kijken naar alle details.
De muziek in Dark Chronicle is aardig en daar is ook alles mee gezegd. Ik kan mij geen enkel nummertje herinneren die ik echt goed vond. Het doet zijn werk goed en cre?ert een bepaalde sfeer. Verwacht geen overdonderende emoties die je als hardcore gamer hoort te verwachten. Het spel maakt in sommige filmpjes ook gebruikt van voice-acting. Slecht kan ik het niet noemen. De stemmen klinken een beetje zoals figuurtjes uit tekenfilms van bijvoorbeeld Nikolodeon en Cartoon Network, wat natuurlijk ook weer past bij de hele kiddie-uitstraling die dit spel heeft. Ik stoorde mij in ieder geval niet aan de voice-acting.
In tegenstelling tot Final Fantasy X waarbij de muteknop op mijn afstandsbediening nog wel eens gebruikt werd.

De gameplay, het gebied waarop het spel faalt. Elke ander onderdeel dat slecht scoort kan nog weggewerkt worden door een geweldige gameplay. De gameplay maakt een spel tot wat het is. En het maakt Dark Chronicle in dit geval tot een saaie ratjetoe aan eentonige dungeons en saaie tijdrovende minigames. De bedoeling van Dark Chronicle is dat je met een van je twee speelbare karakters (Monica en Max) de tientallen dungeons haalt in het kader van het verhaal. Dit doe je door alle monsters in een level uit te roeien totdat je de sleutel vind om naar een volgend level te gaan. Overigens kan er elk moment worden gewisseld tussen Max en Monica.
Af en toe hebben deze levels een extra uitdaging door Max of Monica onspeelbaar te maken, dus dan moet je het klusje met 1 karakter klaren.

Het belangrijkste van de gameplay is eigenlijk wel het wapen maken. Beide karakters hebben 2 wapens. Een korte en een lange afstandswapen die ze kunnen laten groeien. Elk wapen krijgt experience als het een monster gedood heeft. Als het wapen eenmaal genoeg experience heeft opgedaan stijgt het een level en daarmee scoor je ook nog eens een paar synth points. Met deze synth points kun je weer items gebruiken die de statistieken van je wapen verbeteren. Een fire gem geeft je 2 extra punten op je fire stat, dus dat is handig tegen watermonsters. Tenminste dat is de bedoeling van het systeem, maar als je gewoon altijd de attackpower en 1 andere statistiek blijft verhogen worden de andere statistieken overbodig. Zo kan je met gemak een fire elemental vernietigen met een wapen die een hoge fire - en attack statistiek heeft. Dat is een beetje jammer, want het maakt het hele systeem overbodig. Gelukkig zijn de items zo verdeeld dat je nooit een gigantische voorraad hebt van het item dat je wil en daarom uit verveling maar andere statistieken gaat verhogen. Het verpest jammergenoeg dan wel gelijk je wapen.

In deel 1 kon je vissen en dat is nu terug! Echt geweldig. In deel 1 was het mij nooit gelukt om maar 1 visje aan de haak te slaan om een broodje gerookte zalm te maken. Dit keer lukte het mij een beetje, maar ik heb geen idee hoe en waarom. Het is een beetje een saaie mini-game. Niet zo gek aangezien vissen in het echt een van de meest hersendodende tijdvullers in de geschiedenis van de mensheid is. De minimale opzich levert ook niks op. De vissen zijn als items te gebruiken, maar kopi?ren gewoon een bestaand item die met een druk op de knop te koop zijn bij een winkeltje.
Zo kent het spel nog wel een aantal niet-betekende minigames en onderdelen. Ik kan ze wel allemaal uit gaan leggen, maar dan wordt de review eerder een essay dan wat anders. Geen van deze voegt iets toe aan het spel zelf. Het is alsof de makers nog even een beetje wario-ware toe hebben toegevoegd en niet meer verder hebben gekeken. Minigame overkill is wel de beste term om dit alles te beschrijven.

Gezien de eerdere alinea?s is de houdbaarheid ook niks. Je hebt wel een geweldig aantal levels en minigames, maar welke levensvorm heeft daar zin in of de tijd voor? Het is allemaal overbodige luxe. Als de makers bij 1 punt waren gebleven en dat geperfectioneerd hadden had ik het misschien nog een voldoende waard gevonden. Ik heb het gevoel dat de makers eigenlijk niet echt hebben gekeken naar de fouten van het eerste deel, maar gewoon de huidige onderdelen iets uitgebreid hebben. Zo zijn er nu dus meer statistieken, meer levels, meer items en meer minigames. Maar niks van dit alles geeft Dark Chronicle echt de status van goed gelukt product. Veel kwantiteit, weinig kwaliteit.

Conclusie:
Ondanks de geweldige graphics, is dit spel verder middelmatig. Een eentonige dungeon crawler met wat toegevoegde elementen die het in mijn ogen juist alleen maar nog slomer maken dan het eerste deel. Je hebt wel veel doorzettingsvermogen nodig om het hele spel uit te willen spelen, laat staan de minigames te voltooien. Voor beginnende RPG?ers die nog niet zo veel gewent zijn en kunnen leven met een beetje kiddie-uitstraling, kan dit wel een leuke aanschaf zijn mocht het voor een paar tientjes in de schappen liggen.

Voorpagina - Meer Reviews